تصور کنید در چینگ فورد بزرگ شدم وویکتوریا (همسرم) در گوافز اوک زندگی می کرده است که با ماشین  فقط پانزده دقیقه با منزل ما فاصله داشت.ظاهرا قبل از اینکه یکدیگر را پیدا کنیم و با هم آشنا شویم راه    زیادی را پیموده ایم .احتمالا از مغازه های مشابه خرید کرده ایم در رستوران های مشابه غذا خورده ایم در کلوپ های یکسان حضور داشته ایم اما هیچ وقت یکدیگر را ندیده ایم!! وقتی با هم آشنا شدیم این کارها را انجام داده بودیم ! احساس می کردم انگار با هم بودیم.                                                            

نوامبر 1996 است.به شهر تفلیس آمده ام تا بازی مقدماتی جام جهانی را با تیم گرجستان انجام دهیم.من در هتل ودر اتاقم نشسته ام.گری نویل هم روی تخت دراز کشیده است.غیر از مسابقات سایر بخش های یک مسابقه خارجی (چه بار تیم تیم باشگاهی وچه با تیم ملی انگلستان)مورد علاقه ام نیستند.چه کار کنم؟خوردن واستراحت کردن وتمرین.اقامت در اتاقهایی که شبیه هم هستند.هتل محل اقامت تنها هتل با استانداردهای بین المللی است که در گرجستان وپس از فروپاشی شوروی ساخته شده است.هتل در میدانی واقع شده است و بالکن هر اتاق آن به فضایی مشرف است که لابی ورستوران هتل در آن فضای باز واقع شده اند.در تمام اتاق ها رو به هم باز میشود.بیشتر شبیه زندان است تا هتل.وقتی بیرون را نگاه می گنم یک راه مخصوص کالسکه را می بینم که کنار رودخانه احداث شده است.این منظره هیچ گاه بیننده را تشویق نمی کنداز هتل خارج شود و قدم بزند.بنابراین من و گری ترجیح میدادیم با هم صحبت کنیم.تلویزیون هم در گوشه ی اتاق است.جدیدترین ودیوکلیپ گروه اسپایس گرلز در حال پخش شدن است. همه ی آنها در حال رقصیدن در بیابابان هستند و شیک ترین آنها لباسی به شکل گربه ی سیاه رنگی که او را به صورت جذاب ترین فرد گروه درآورده بود .ولی در آن شب و در آن هتل تنگ وتاریک برای اولین بار در زندگی من طلوع کرد.او توجه من را جلب کرده بود و می خواستم به طریقی با او ارتباط برقرار کنم.رو به گری کردم و گفتم که این دختر واقعا زیباست .می خواهم او را ببینم.گری احتمالا تصور می کرد که در اثر زندانی بودن طولانی مدت درآن هتل عقل خود را از دست دادم!!مدتها من و گری با هم دوست بودیم واز اخلاق یکدیگر به خوبی آگاه بودیم اما تا آن موقع عاشق یک پاپ که که او را در تلویزیون دیده باشم نشده بودم.در واقع قلبم به تسخیر ویکتوریا درآمده بود.باید خود را به او می رساندم ولی چه طور؟من یک پسر جوان بودم که فوتبال بازی می کردم ودر این حرفه در حال رشد بودم.اما این دخترک زیبا ودوست داشتنی که مایل بودم او را ببینم یکی از اعضای اسپایس گرلز بود.در آن زمان ویکتوریا و گروهش محبوبیت زیادی داشتند و همه جا در فهرست آهنگهاو روی جلد مجلات و تمام نقاط دنیا دیده می شدند.شاید بزرگترین ومحبوبترین های روی کره ی زمینبودند!!تصمیم گرفتم بودم به هر قیمتی ویکتوریا را ملاقات کنم اما باید چه کار می  کردم ؟سرنجام برای او نامه ای نوشم. .سلام به شیک ترین عضو اسپایس.مرا نمی شناسید می خواهم شما را ملاقات کنم.در صورت تحقق این ملاقات فکر می کنم بتوانیم رابطه ی خوبی با یکدیگر داشته باشیم.نمی دانم برنامه ی کاری شما به چه صورت هست ولی در صورت تمایل می توانید هر شنبه مرا در اولدترافورد ملاقات کنید.حتما درباره ی افراد مشهور و سر شناس داستان هایی شنیده اید که به راحتی می توانند چنین کارهایی را انجام دهند.اما من  قادر نبودم چنین کاری را انجام دهم.حتی نمی توانستم حرف هایم را جمع و جور کنم.چون مطوئن بودم تنها کسی نیستم که عاشق او هستم.اما از درونم احساس می کردم دیدار با ویکتوریا انجام خواهد شد.حدود یک ماه بعد در لندن به مصاف چلسی رفتیم.قبل از بازی ودر رختکن یکی از بچه ها به من گفت که دو نفر از اعضای  اس÷ایس در ورزشگاه و در بین تماشاچیان هستند.سوالات زیادی به ذهنم رسید.کدام یک از آنها هستند؟آیا دخترک شیک به ورزشکاه آمده است؟کجا نشسته اند؟به هر صورتی که بود هیجان خود را کنترل کردم.شاید این همان فرصتیبود که منتظرش بودم.بعدا فهمیدم که ویکتوریا در ورزشگاه است.او به همراه ملانی چیشولم آمده بود.همچنان که به طرف جایگاه می رفتم دعا می کردم که ویکتوریا آنجا نشسته باشد.پدرم و مادرم را دیدم.ویکتوریا نیز به همراه ملانی در یک گوشه با هم حرف می زدند.مدیر برنامه های ویکتوریا جلو آمد وخود را معرفی کردوگفت که سلام دیوید من سیمون فولر هستم دوست دارم دوست دارم شما را به ویکتوریا معرفی کنم.قطرات عرق از پیشانی ام می چکید حس می کردم.گویی ناگهان هوا گرم شده بود.ویکتوریا به طرف من آمد.حرف خاصی برای گفتن نداشتم.فقط گفتم که سلام.من دیوید هستم و او در جواب گفت که سلام من هم ویکتوریا هستم.تمام مکالمه ی ما همین بود مطلبی به ذهنم نمی رسید.ویکتوریا کاملا آرام وخونسرد بود.در آن مسابقه یک ضربه ی شوت تبدیل به گل کرده بودم و امیدوار بودم که  ویکتوریا تحت تاثیر قرار داده باشم.اما فهمیدم که او کوچک ترین توجهی به بازی نداشته است!در واقع ویکتوریا نمی دانست چه اتفاقی در بازی افتاده بود !بدون منظور به من نگاه می کرد.حدس زدم نمی داند بازیکن کدام تیم هستم چاسی یا منچستر؟بعدا یکی از دست اندرکاران گروه به او یاداوری کردکه چند روز پیش و در جریان ساخت یک برنامه ی تبلیغاتی در جهت حمایت از لیگ برتر عکس من را جهت استفاده برداشته است.گویا او هم باید یک تیم برای تبلیغ انتخاب می کرده و علی رغم اینکه اطلاعی از فوتبال و تیم های حاضر در لیگ برتر نداشته منچستر را انتخاب کرده است.او با ملانی دوباره در گوشه ای مشغول صحبت شدند.من نیز به طرف جایی که پدرومادر نشسته بودندرفتم.از همانجا به ویکتوریا نگاه می کردم.در واقع به او خیره شده بودم.نمی توانستم لحظه ای از او چشم بردارم.او هم گاهی به من نگاه می کرد.با خود گفتم که حداقل باید شماره تلفن او را پشدا کنم وباید از این طریق با او صحبت کنم.اما چون ویکتوریا رفت این ایده میسر نشد.من نیز آنجا را ترک کردم.به همین سادگی فرصت را از دست دادم وسوار ماشین شدم.چون کاری از دستم بر نمی آمد از فرط خشم سرم را به زمین می کوبیدم.در طول هفته ی بعد با وجود ناراحتی وعصبانیت از دست خودم چیزهای دیگری درباره ی او فهمیدم.غیر از ناکامی که در دیدار نصیبم شد لااقل تردیدم نسبت به او برظرف شد.توانستم عکس گروه اسپایس را در مجله ی دقیقه ی 90 ببینم.همان عکسی که جنبه ی تبلیغاتی داشت و ویکتوریا لباس منچستر یونایتد را به تن کرده بود و    توضیح زیر عکس نشان می داد که ویکتوریا از چهره دیویدبکام خوشش آمده است.نکند این حرف ها ساختگی باشد؟اما نه اشتباه کردم چون که در دیدار هفته ی بعد که در اولدترافورد برگزار شد به ورزشگاه آمد.این بار قضیه فرق می کرد.قبل از بازی به صرف ناهار میهمان مارتین ادواردز رئیس باشگاه بود.بعد از آن او و ملانی بین دو نیمه به زمین آمده بودند.و در آخر بازی در جایگاه مخصوص بازیکن ها بودند.داخل شدم تا به پدر و مادرم سلام کنم.و این بار با حالت عصبی کمتر به ویکتوریا سلام بکنم.در لباس هایش خیلی دوست داشتنی بود.شلوار جنگی تنگ وپیراهنی به رنگ خاکی و اندکی کوتاه بود.تصمیم گرفتم درباره ی اینکه در ادامه چه بگویم کار سختی بود.حرف زدن با کسی که فقط سه کلمه با او حرف زده بودم سخت بود.خواهرم جوانی هم آنجا بود و ظاهرا خیلی راحت تر از من با ویکتوریا صحبت می کرد.به طرف کافه تریا رفتم تا یک نوشیدنی بخرم.در یک لحظه دیدم او نیز در کنارم ایستاده است.واقعا نمی دانستیم چه بگوییم.هر دوی ما می دانستیم که دوست داریم حرف بزنیم و می دانستیم که اگر شروع به صحبت کنیم دوست نداریم حرف خود را قطع کنیم!والدینم هنوز آنجا بودند و احتمالا زیر لب غر می زدند و می گفتند که نه دیوید او دختری از اعضای اسپایس هست.او را انتخاب نکن!یکی دو نفر از حاضرین نیز قدم می زدند و گویا منتظر بودند ببینند بین ما چه اتفاقی می افتد.ویکتوریا برای لحظاتی به طرف زنان رفت.با خود گفتم که این یک فرصت است که با او صحبت کنم یا حالا یا هیچ وقت.وقتی که بازگشت با ترس و لرز و لکنت زبان پیشنهاد کردم یک روز ناهار را با هم بخوریم.چون هیچ برنامه ی دیگری در ذهن نداشتم.ویکتوریا گفت که باید به لندن برود.چون روز دوشنبه همان هفته باید برای اجرای برنامه به آمریکا می رفت.اما شماره تلفن من را پرسید.بدون درنگ گفتم که بله؟آهان ممکن هست آن را فراموش کنید یا آن را گم کنید یا اصلا از زنگ زدن منصرف شوید.بهتر است که من شماره شما را داشته باشم.داخل کیفش را جستجو کرد و کارت پرواز هواپیما که آن صبح از لندن به منچستر آمده بودپیدا کرد و شماره تلفن موبایل خود را روی آن یادداشت کرد اما بلافاصله آن را پاک کرد و شماره تلفن منزل پدرش به من داد.هنوز آن کارت را نگه داشتم چون حکم یک گنجینه را دارد و دوست ندارم آن را گم کنم.به محض اینکه به منزل رسیدم چند جا آن را یادداشت کردم تا گم نشود.شب آن روز که از ملاقات با ویکتوریا خوشحال بودم دیرتر خوابم برد.فردای آن شب حدود ساعت 11 بیدار شدم.بلافاصله سراغ تلفن رفتم و شماره منزل پدرش را گرفتم.صدایی که از آن سوی خط به گوش می رسید ظاهرا شبیه صدای خودش بود.اما می خواستم در اولین برخورد مودب باشم و گفتم که ببخشید خانم ویکتوریا؟چقدر خوب شد که این طور حرف زدم.چون کسی که آن سوی خط بود لوئیز خواهر ویکتوریا بود.جواب داد که نه الان منزل نیست.شما چه کسی هستی؟تا بعد از برگشت با شما تماس بگیرد.هر کسی دوران نوجوانی را درک کرده است.عاشقی در دوران نوجوانی عالمی دارد.با خود گفتم که احتمالا این روشی است برای اینکه من را از سر خود باز کند.من و ویکتوریا تصادفا با هم ملاقات کردیم شاید نمی خواست رابطه اش را با من ادامه دهد.روی مبل نشستم و با اندکی امید خیره به تلفن و منتظر زنگ آن شدم.نمی دانم چند دقیقه طول کشید نیم ساعت یا یک ساعت اما به اندازه ی یک هفته گذشت.بالاخره زنگ زد .دیوید؟ویکتوریا هستم.صحبت هایی را که در اولدترافورد نیمه کاره رها کرده بودیم دنبال کردیم.استنباطم این بود که هر دو تلاش می کردیم با استرس کمتری صحبت کنیم تا ببینیم حرف حساب طرف مقابل چیست؟ از او ÷رسیدم امروز کار خاصی داری؟ گفت که نه کاری ندارم.گفتم الان در منچستر هستم.اما فوری با اتومبیل به آنجا می آیم می توانیم با هم بیرون برویم.در چینگ فورد به کارواشی رفتم.اول باید به کارهای اصلی رسیدگی می کردم.بله اتومبیلم باید تمیز می بود.مادرم می دانست که شماره ی ویکتوریا را در اولدترافورد گرفتم.وقتی من را باآن وضعیت مقابل در خانه دید حدس زد که اتفاقاتی در شرف افتادن هست.او اطلاع چندانی از ویکتوریا نداشت اما آنقدر از من شناخت داشت که بیهوده برایم حرف نزند.من به آرامی او بودم اما وقتی خواسته ای از اعماق قلب و وجودم داشتم مانند بابام سرسخت و یکدنده می شدم.مادر گفت که دیوید این موضوع به خودت بستگی دارد.او نیک می دانست که هیچ شانسی برای تغییر عقیده من ندارد.من هم یک تی شرت سفیدرنگ و یک شلوار جین تنم کرده بودم وآماده ی رفتن بودم.انگار که برای بزرگترین نمایش آماده می شدم.بعد به ستاره ی بزرگ زنگ زدم و در یک ایستگاه اتوبوس بیرون ناحیه کاستل و در رستورانی به نام ووفورد قرار گذاشتیم.سعی کردیم به موقع برسیم.من را سوار اتومبیل زرشکی رنگ خود کرد.به شدت عصبانی بودم واسترس داشتم.نمی دانستم چه کار باید می کردم؟ویکتوریا با لبخند گفت کجا برویم؟گفتم هر جا که دوست داشته باشید.به هر حال حرکت کردیم اما هیچ کدام نمی دانستیم کجا باید برویم.می دانستم که مدیر برنامه های او روی این دختر ها وروابط شان با یک پسر حساس هست.همچنان که به سراغ کافه های لندن می رفتیم و به خاطر شلوغی از آن ها صرفه نظر می کردیم.ویکتوریا در مورد استوارت با من حرف می زد.قاعدتا وقتی کسی را دوست دارید و برای اولین بار او را ملاقات می کنید حرف های زیادی برای گفتن دارید.برای ما نیز ملاقات آن شب شروع خوبی بود.حدود یک ساعت از برگشتن بیهوده ی کافه ها گذشته بود که ناگهان یک محل خلوت به خاطرم آمد.به ویکتوریا گفتم آنجا برویم.جای خارق العاده ای نبوداما برای دیدار آن شب نقطه ی قوت مهمی داشت و در چند باری که به آنجا رفته بودیم هیچ وقت وقت مشتری دیگری غیر از ما حضور نداشت.نشانی را به ویکتوریا دادم و به سوی رستوران حرکت کردیم وقتی به آنجا رسیدیم و داخل آن شدیم عالی بود هیچ کس آنجا نبود!روی میز نشستیم وسفارش دادیم ممکن است دو کولا لطف کنید؟ زنی که ظاهرا رستوران را اداره می کرد نگاه کرد وگفت که در صورتی که غذا میل نکنید نمی توانم به شما نوشیدنی بدهم و من گفتم که فقط می خواهیم یک نوشیدنی بخوریم میل به غذا نداریم زیر بار نرفت.سرانجام گفت که متاسفم می دانید که اینجا یک رستوران خاص است و مجبور شدیم آنجا را ترک کنیم.بعد از آن نوبت ویکتوریا بود تا پیشنهاد خود مطرح کند گفت که می توانیم به خانه ی یکی از دوستان من برویم.از بخت مساعد من آن دوست کسی جز ملانی نبود ولی به

نظر شما یک پسر خجالتی در اولین قرار ملاقات چقدر می تواند استرس تحمل کند؟وقتی به خانه ی او رسیدیم به گرمی از ما استقبال شد.به محض ورود به خانه ی او ناگهان قلبم از طپش ایستاد.ملانی به همراه ویکتوریا حدود ده دقیقه من را تنها گذاشتند.وقتی که برگشتن دوباره استرسم اوج رسید.ویکتوریا نیز کمی عصبانی بود.در دو طرف کانا÷ه نشسته بودیم انگار تازه یکدیگر را دیده بودیم.یک یا دو ساعت بعد دوباره سوار ماشین ویکتوریا شدم او من را از مقابل منزل پدر خودش رد کرد تا آنجا را یاد   بگیرم.بالاخره در ساعات آغازین بامداد به کاستل رسیدیم.گروه اسپایس فردای آن روز عازم سفر بودند و من از ویکتوریا باید خداحافظی می کردم.ویکتوریا قول داد به محض اینکه به نیویورک رسید با من تماس بگیرد.ملاقات ما چندان رمانتیک نبود.اما به نظرم بهتر از این نمی شد می دانستم که لازم است باز او را ملاقات کنم.عشق در نگاه   اول!نه به نظرم این اتفاق سریع رخ می داد.همه چیز خیلی خوب جلو می رفت.                                       

      دلم برای ویکتوریا تنگ می شد .نمی توانستیم مرتب ملاقات کنبم.او مرتب بهمسافرت می رفت . 

    به  همین دلیل ساعت ها از طریق تلفن حرف می زدیم و صورتحساب تلفن همراه من گران تر می شد !!    

به شدت دچار استرس میشدم طوری که نفسم بند می آمد.ولی در نهایت تعجب تماس تلفنی این چنین  نبود.وقتی ویکتوریا به به انگلیس برگشت گویی مدت ها بود یکدیگر را می شناختیم.گل فروش ها من را خیلی دوست داشتند هر بار که ویکتوریا برای اقانت به هتل می رفت یکدسته گل می فرستادم علاوه بر آن هر روز یک شاخه گل رز برایش می فرستادم.به قدری دلم برایش تنگ می شد که تحمل انتظار بازگشت او برایم سخت بود.دومین دیدار تفاوت چندانی نداشت.در یک پارکینگ عمومی قرار گذاشتیم.هنگام طی مسیر اتفاق عجیبی افتاد.در پمپ بنزین ایستادیم.تا از فروشگاه آدامس بخرم ویکتوریا نیز برای خرید آدامس وارد شد!گویا او هم استرس زیادی داشت.بعد به طرف محل قرار رفتیم.وقتی ویکتوریا رسید سوار اتومبیل او شدم.البته هیچ جا نرفتیم.در داخل اتومبیل صحبت کردیم در حین تمرین چند روز قبل زخمی در دستم ایجاد شده بود.ویکتوریا داشبورد ماشین را باز کردو یک تکه گیاه صبر زرد طبی درآوردو گفت که این تسکین دهنده است و زخم را التیام می بخشد.عصاره ی گیاه را روی دستم مالید و آن را به من داد.به هر حال اثر خوبی روی زخم داشت.آن شب در پارگینگ عمومی به نتیجه رسیدم که رویاها و آرزوها یک ساله درباره ی ویکتوریا به حقیقت پیوسته اند.روز بعد از فرط دلتنگی یک دسته گل رز و یک کیف دستی به آدرس منزل پدرش برایش فرستادم . البته انتخاب این هدیه ها بر اساس مطلبی بود که درباره ی ویکتوریا و تحت عنوان مقاله ای به نام چیزهای مورد علاقه و تنفر خوانده بودم.هنوز عادت هدیه دادن را ترک نکرده ام و برایم یک امر طبیعی و دوست داشتنی است.من از نظر ویکتوریا انسان رمانتیکی هستم و برخی نیز ممکن است این حالت را مهربانی بنامند.دفعه ی بعد که با ویکتوریا قرار داشتیم تصمیم گرفتم که خودم رانندگی کنم البته نه به خاطر اینکه محل خاصی را در نظر داشته باشم.مادر و برادر ویکتوریا به نام کریستیان را به محل قرار مخاطره آمیز ما آوردند.وقتی مادرش از اتومبیل پیاده شد برادرش کمی خم شد و به مادرش گفت که عیبی ندارد حداقل این پسر اتومبیل شایسته ای دارد!قبلا در جایی خوانده بودم که ویکتوریا به اتومبیل استون مارتین علاقه دارد بنابر این یک نمونه از این ماشین ها را به بهانه ی تمایل به خریداری از یک نمایشکاه اتومبیل قرض گرفتم.البته اگر ویکتوریا مایل بود حتما اتومبیل را می خریدم.پس از یکی دو دقیقه تعارفات معمول و صحبت درباره ی اینکه به کجا برویم تصمیم گرفتیم به منطقه سارت اند برویم.قبلا بارها به همراه خانواده ام به این منطقه رفته بودم.همیشه برای شنا به آنجا می رفتیم و از هر لحظه آن لذت می بردیم.در حال حرکت متوجه شدم داخل ما شین نقشه وجود ندارد.از همه بدتر اینکه مسیر راه را بلد نبودم زیرا هر بار که با خانواده ام به آنجا می رفتیم چون در طی مسیر در صندلی عقب مشغول بازی و کشمکش با خواهرانم بودم به مسیر توجهی نداشتم.بهیکتوریا نمی گفتم که راه را بلد نیستم.بنابراین همین طور بی هدف به رانندگی ادامه دادم.مقابل یک رستوران توقف کردم و فارق از اینکه اطرافیان و مشتریان رستوران که بعضا با دقت به ما نگاه می کردند پیتزا خوردیم.پس از صرف غذا در رستوران به لندن بازگشتیم و ویکتوریا را به منزل رساندم.همه چیز برای یک ملاقات کامل رضایت بخش بود.ملاقات بعدی ما خیلی جالب بود به سینما رفتیم و فیلم جدید تام کروز را دیدیم.آنچه برایم اهمیت داشت این بود که دستان ویکتوریا را در دست گرفته بودم!قرار مهم تر ما در آن شب دیدار با والدین ویکتوریا بود.از لحظه ای که واردخانه شدیم خجالتی بودنم را به یاد می آورم و استرس زیادی داشتم.یادم هست که روی یک کاناپه بزرگ و چرمی قهوه ای رنگ نشسته بودم و نوع کاناپه به صورتی بود که اگر زیاد حرکت می کردم ممکن بود صدایی بدهد که باعث آبروریزی من شود!! جکی مادر ویکتوریا در نگاه اول کمی بدخلق به نظر می رسد شاید هم آن شب این طور بود.از من پرسید که خوب پس شما فوتبالیست هستید درست هست؟پدر و مادر ویکتوریا با فوتبال رابطه ی خوبی نداشتند هر چند که گوفز اوک (محل زندگی آنها)محل زندگی چند فوتبالیت بود.پس از آشنایی با جکی و تونی و پدر ویکتوریا پرسید که در کدام تیم بازی می کنی؟نمی دانم چرا اما فکر می کردم والدین ویکتوریا از دوستی  او با یک فوتبالیست راضی نبودند.ولی می دانستم که باید زمان بگذرد و آنها بیشتر با من آشنا شوند.شاید تصور می کردند فوتبالیست ها افرادی پررو و مغروری هستند و از اینکه می دیدند من روی کاناپه نشسته ام و به اختصار جواب آنها را می دهم تعجب می کردند.اما هر چه بود حداقل من را از خانه ی خود بیرون نکردند و پس از چند دقیقه شب به بخیر گفتند و به طبقه ی پایین رفتند.طبیعی بود که والدین ویکتوریا تمایل داشته باشند که من را بشناسند.من از این بابت خوشحال بودم و معتقد بودم وقتی شما با دختر کسی ازدواج می کنید عضوی از خانواده او خواهید بود.هر قدر هم که برخورد آنها سرد باشید و به هر حال در ملاقات آن شب به خوبی از من استقبال شب شد.فکر می کنم من و ویکتوریا به قدری از دیدن یکدیگر خوشحال بودیم که جریان آشنایی و رابطه مان را برای همه تعریف می کردیم.اساسا عشق هم به همین معناست دوست دارید تمام مردم دنیا بدانند که شما فرد خاصی را دوست دارید.اما نوع رابطه ما با یکدیگر یک راز بود.سیمون فولر خواسته بود این گونه باشدو ویکتوریا هم خیلی سریع آن را فهمید و پذیرفت.من دلیلی برای بحث در این مورد را نداشتم پس پذیرفتم.در واقع باید بگویم تمام آن زیر آبی رفتن ها و پاورچین پاورچین حرکت کردن ها برای دور ماندن از چشم تیزبین مردم و خبرنگارها گاهی لذت بخش می شد!یک شب گروه اسپایس در شهر منچستر کنسرتی برپا کرد.باشگاه نیز در آن شب به مناسبت قهرمانی در لیگ برتر جشنی برگزار کرده بود.ویکتوریا شب قبل از لندن به منچستر آمده بود و در خانه ی من اقامت کرد.با او قرار گذاشتم در پایان جشن باشگاه به هتل محل اقامت او بروم تا شب را با هم سپری کنیم.اما پس از اجرای برنامه دوستانش دور او حلقه بودند و نمی توانست از شر آنها خلاص شد.میهمانی باشگاه حدود ساعت یک بامداد تمام شد.اتومبیلی را کرایه کردم و آمدنم را تلفنی به او اطلاع دادم.آن شب یک پالتو بارانی بلند پوشیده بودم و احتمالا شبیه شخصیت های جنایی و پلیسی سینما بودم.بی سروصدا وارد هتل  محل اقامت ویکتوریا شدم و از طریق پله های پشتی خودم را به اتاق ویکتوریا رساندم.صبح روز بعد یک نفر در را زد ناچار شدم داخل حمام مخفی شوم!چون این کار را در بسیاری از فیل های پلیسی دیده بودم.به همان صورت که شب قبل وارد هتل شدم خارج شدم و اتومبیلی کرایه کردم تا من را به خانه ام برساند.اما وقتی به جیب هایم نگاه کردم فقط کمی پول خرد داشتم که فقط برای کرایه تاکسی تا فاصله دویست یاردی خانه ام کافی بود.در نتیجه این مسافت را پیاده طی کردم.به محض اینکه ویکتوریا را دیدم فهمیدم که با او ازدواج خواهم کرد و بچه دار می شویم و همواره با هم خواهیم بود.اوبرای اجرای کنسرت به مسافرت می رفت و من نیز مشغول بازی های سخت لیگ برتر بودم اما به هم عادت کرده بودیم از طریق تلفن های طولانی مدت با هم صحبت می کردیم.به علاوه یاد گرفته بودیم که به هم اعتماد کنیم.احتمالا دور بودن ما از یکدیگر چندان هم بد نبود چون وقتی پس از این دوری ها امکان ملاقات پیش می آمد رابطه ی بسیار نزدیکی را حس می کردیم.یک شب در منزل پدرش در کنار هم دراز کشیدهبودیم در آن شب بهترین و ساده ترین و زیباترین مکالمه ای که ممکن است بین دو نفر بیان شود در کنار یکدیگر زمزمه کردیم.ویکتوریا!حس می کنم عاشق تو شده ام!من هم همین ظور همین طور دیوید!وارد دنیای اسپایس شده بودم ولی می دیدم که کنترل اوضاع و حواشی احتمالی چقدر برای آنها و مدیر برنامه هایشان اهمیت دارد.بنببراین درباره ی آنچه بین من و ویکتوریا اتفاق می افتاد به کسی چیزی نمی گفتم.والدینم می دانستند که من و ویکتوریا تصمیم هایی گرفته ایم اما در باشگاه رفتار من متفاوت بود.اساسا کسی نبودم که وارد رختکن شدم و از روابط پنهانی خود با یک ستاره موسیقی پاپداستان سرایی کنم.به خاطر می آورم که پس از یک تعطیلی آخر هفته دلچسب و لذت بخش با ویکتوریا دوشنبه صبح به تمرین رفتم.بن تورلی پرسید چرا اینقدر شنگول هستی؟در جواب گفتم که چون یک دختر دوست داشتنی با من بود.بن پرسید چه کسی؟کدام دختر؟به او گفتم  که همان دختر زیبا و دوست داشتنی که در لندن زندگی می کند.از اینجا بود که شایع شد و همه جا پخش شد . البته شرایط هم برای مطرح شدن شایع فراهم بود.پس از پخش شدن شایع در گوشه و کنار هر روز شاهد حضور تعدادی از خبرنگار و عکاسان در مقابل منزلم بودم من و ویکتوریا قبلا چنین مواردی را تجربه نکرده بودیم قبل از اینکه به منزل من بیاید تلفنی تماس می گرفت و از علنی شدن روابطمان خیلی خوشحال بود.زمانی که رابطه ی ما رسما علنی شد باور کردن جنجال های ایجاد شده برایم سخت بود.یک دفترچه ی روزانه تهیه کرده بودم و رفتارها و حرکات او را در آن یادداشت می کردم تمام ورق های دفتر چه برایم ارزشمند بود نگاه های او و شخصیت او و حتی عصبانیت های او را در دفتر چه یادداشت می کردم.زمان مناسبی فرارسیده بود.هفته ی بعد ویکتوریا و گروه اسپایس به اجرای کنسرت می پرداختند که چند روزی طول می کشید.در آن هتل اتاق ما رو به دریاچه و دشت های اطراف بود.شام را در اتاق و هنگام غروب آفتاب خوردیم.هر دو حوله ی حمام به تن کرده بودیم پس از شام ویکتوریا روی تخت دراز کشیده بود.من نیز رئی تخت و روبروی او نشستم و از او پرسیدم آیا با من عروسی می کنید؟دوست داشتم ازدواج کنم و بچه دار شوم و حالا زن دلخواه خود را یافته بودم.از بخت مساعد زن دلخواهم آن شب جواب مثبت داد.هنگام شنیدن جواب مثبت توصیف حالتم غیرممکن است.حالتم مثل حالت برق گرفته ها بود.در این موارد اعتقاد راسخی به انجام سنتها داشتم بنابراین گرفتن جواب ویکتوریا برای ازدواج بخش آسان کار بود!قسمت سخت و پر اضطراب این موضوع درخواست از پدر ویکتوریا برای موافقت با ازدواج ما بود.چون نمی دانستم چگونه و کجا و چه وقت باید این درخواست را با توتی مطرح کنم.یک شب منزل آنها مهمانی بودم.وقتی از جکی خواستم به توتی بگوید می خواهم با او ازدواج کنم در جواب گفت که نه دیوید خودت باید این کار را انجام دهی.در آن لحظه تصمیم گرفتم که فراموش کنم که می خواهم داماد آن خانواده بشوم.به هر حال سراغ توتی رفتم و از او خواستم چند لحظه با هم صحبت کنیم.از پله ها بالا رفتیم و وارد اتاق قدیمی کریستیان(برادر ویکتوریا)شدیم.آنقدر هول شده بودم که انگشت پایم به پایه تخت خورد . درد گرفت.به توتی نگاه کردم نفسم بند آمده بود اما سوال سرنوشت ساز را پرسیدم.پاسخ توتی خوشحال کننده بود .نه اشکالی ندارد .

فکر می کنم پایان خوشی برای تمام استرس و اضطرابم بود.

این هم دو تا عکس از زدواج بکس و ویکی

 

آخه ی بروکلین اون موقع تو عروسی شون چقدر کوچولو بوده الان کلی بزرگ شده

این هم چند تا عکس از دو تایی شون

 این هم یه عکس جدید بکس

امیدوارم که از عکسا و مطالب خوشتون اومده باشه